SQL: Defininiowanie linked server do Oracle

2017-02-21

Niby zdefiniowanie serwera zlinkowanego do Oracle nie powinno być trudne. Jest sporo tutoriali, które pokazują jak to zrobić. Kiedy jednak coś nie chce zadziałać – robi się ciekawie.

Oto na co należy zwrócić uwagę:

1. Allow inprocess

we właściwościach profilera zaznacz Allow inprocess. Ta zmiana wymaga niestety późniejszego wykonania restartu SQL

2. TNS_ADMIN

Uruchom CMD, wpisz polecenie SET, wyświetlające zdefiniowane zmienne środowiskowe. Wśród tych zmiennych powinna występować również zmienna TNS_ADMIN wskazująca na lokalizację pliku definiującego lokalizację baz danych Oracle

3. PATH

W podobny sposób zweryfikuj czy katalog w którym jest zainstalowany Oracle oraz podkatalog bin znajdują się w ścieżce. Zależnie od katalogu w jakim zainstalowano Oracle ścieżka ta może się różnić:

Path=D:\applications\Oracle;D:\applications\Oracle\bin;…. and the others

4. Uprawnienia

Upewnij się, że konto MSSQL ma dostęp do katalogów i lokalizacji wskazanych w poprzednich punktach.

By Rafał Kraik in SQL

SQL: sp_send_db_mail: usuwanie zbędnych elementów zapytania

2017-02-21

Kiedy wysyłasz wynik zapytania jako załącznik do maila korzystając z procedury sp_send_db_mail dzieją się dwie brzydkie rzeczy:

  • do wygenerowanego pliku dołaczany jest tekst np 3 row(s) affected
  • między nagłówkiem a danymi pojawia się kreska rozdzielająca te dwa elementy ———————————–

Z pierwszym problemem dosyć łatwo sobie można poradzić. W przekazywanym parametrze @query zamiast samego zapytania, np.:

SELECT id, name FROM database.dbo.table

zapisz

SET NOCOUNT ON;
SELECT id, name FROM database.dbo.table

Gorzej jednak z pomijaniem kreseczek… trzeba użyć sztuczki. Po pierwsze rezygnujemy z generowania nagówka dodając do sp_send_db_mail parametr: @query_result_header = 0

A jak teraz dodać warunek? Zapytanie zmień na UNION dwóch zapytań. Pierwsze z nich wygeneruje to co ma być w załączniku, a drugie zwróci właściwe dane. W efekcie mamy więc:

SET NOCOUNT ON;
SELECT 'id' AS id, 'name' AS name 
UNION ALL
SELECT id, name FROM database.dbo.table
By Rafał Kraik in SQL

SQL: sp_send_dbmail z załącznikiem

2017-02-21

Podczas wysyłania maila z załącznikiem (który jest wynikiem zapytania) pojawiał się bład:

Failed to initialize sqlcmd library with error number -2147024809

O co chodzi? Otóż polecenie wysyłające maila:

 EXEC msdb..sp_send_dbmail @profile_name='SQLProfile'
 , @recipients = @EmailRecipient
 , @subject = @EmailSubject
 , @body = @EmailContent
 , @body_format = 'HTML'
 , @query=@EmailQuery
 , @attach_query_result_as_file=1
 , @query_attachment_filename = 'Results.csv'
 , @query_result_separator = ','
 , @from_address = 'sql-team@company.com'
 , @reply_to = 'sql-team@company.com'

wykonywało query zdefiniowane tak:

SELECT name from dbo.table

sęk w tym, że w czasie wysyłania maila wcale nie jest to takie jasne w jakiej bazie danych jesteśmy… Wystarczyło zmienić zapytanie na następującą postać żeby zadziałało:

SELECT name from mydatabase.dbo.table
By Rafał Kraik in SQL

Powershell: Szukanie użytkowników o nazwie pasującej do maski

2017-02-20

Zazwyczaj, konta w AD nie mają przypadkowych nazw. Nazwy muszą być nadawane zgodnie z przyjętą polityką. Np nazwy użytkowników mogą zawierać pierwsze litery nazwiska, a nazwy kont serwisowych mogą określać  środowiska w jakich są wykorzystywane, jakie usługi będą z nich korzystać, na jakich serwerach itp.

W takim przypadku dość łatwo przeprowadzić inwentaryzację kont wykorzysywanych przez daną aplikację na danym serwerze lub w danym środowisku. Wystarczy do tego takie polecenie:

Get-ADUser -Filter "name -like 'sys*sql*p'" | Select name| Sort name

Zakładając, że konwencja nazewnicza

  • kontom wykorzystywanym przez usługi określa nazwy rozpoczynające się od SYS
  • kontom wykorzystywanym przez SQL określa występowanie w nazwie liter SQL
  • kontom wykorzystywanym w środowisku produkcyjnym nadaje nazwy kończące się na P

powyższe polecenie wyświetli najprawdopodobniej właśnie konta usług SQL w środowisku produkcyjnym. Filtry mogą być oczywiście o wiele bardziej złożone!

By Rafał Kraik in Power Shell

Linux Fedora 23: Automatyczne uruchamianie usług przy starcie systemu

2017-02-19

Dawno dawno temu kiedy chciałeś uruchomić usługę w systemie Linux dodawałeś plik o nazwie

S<XY><Name> oraz K<XY>Name

w katalogu /etc/init.d a potem w folderach /etc/rc[12345].d tworzyłeś link do odpowiednich plików. Pliki S* były uruchamiane podczas przechodzenia systemu do danego, określonego przez numer katalogu tzw. run-level, w celu uruchomienia usługi a pliki K miały za zadanie kończyć pracę tych usług. Liczby <XY> określały natomiast kolejność w jakiej usługi będą uruchamiane. Proste i logiczne.

W miarę ewolucji RedHat/Fedory, postanowiono jednak skorzystać z mechanizmów charakterystycznych dla systemd. Generalnie init.d ani rc2.d, rc3.d itd. nie są wykorzystywane.

Podczas definiowania nowej usługi należy korzystać z plików o nazwach

<ServiceName>.service

znajdujących się w

/etc/systemd/system

Jeśli instalujesz nowy serwis to należy w tym folderze utworzyć nowy plik, którego zawartość może wyglądać np. tak (przykład dla usługi Sybase): Czytaj dalej »

By Rafał Kraik in Linuxy

Powershell: wywoływanie metod obiektów WMI

2017-02-09

Obiekty WMI mają złą sławę. Można z nich na prawdę dużo wyciągnąć, ale akurat ten kawałek platformy windows mógłby być trochę lepiej udokumentowany. Jednym z najbardziej tajemniczych tematów w pracy z WMI jest wywoływanie metod dla obiektów. Bez zbędnego rozwlekania tematu zobaczmy, jak to zrobić na 2 sposoby. Naszym zadaniem jest uruchomienie metodyDefragAnalysis na rzecz pierwszego dysku:

Metoda 1 – administacyjna

Polecenie Get-WMIObject zwraca obiekt klasy WMI. Wynik tego polecenia można więc potokiem przesłać do Select-Object aby wybrać właściwy dysk (tutaj pierwszy lepszy). Mając już tylko jeden obiekt wywołujemy dla tego obiektu metodę WMI korzystając z polecenia Invoke-WMIMethod. Istnieje również możliwość przekazania argumentów, ale DefragAnalysis nie wymaga żadnego. Oto te trzy polecenia połaczone w potok:

Get-WmiObject -Class win32_volume | select -First 1 | Invoke-WmiMethod -Name DefragAnalysis

Metoda 2 – programistyczna

Zaczynamy znowu od polecenia Get-WMIObject, ale tym razem zapominamy o zabawie potokiem. Aby wybrać właściwy wolumen (u nas pierwszy lepszy) znowu posługujemy się poleceniem Select-Object -Firs 1. Wynik tego potoku zapisujemy w zmiennej $volume. To czym jest teraz $volume? Ano obiektem WMI, ze wszystkimi jego właściwościami i metodami! Żeby wywołać metodę obiektu, po zmiennej napisz kropkę, potem  nazwę metody do wywołania i w nawiasach ewentualnie umieść parametry:

$volume = Get-WmiObject -Class win32_volume | select -First 1 
$volume.DefragAnalysis()

Podsumowanie:

Zależy jak wolisz, możesz korzystać i z jednej i z drugiej metody. Ja wybieram metodę 2, bo tam łatwiej jest przekazywać parametry i na dodatek, będąc programistą preferuję właśnie taki styl kodu… ale to moja prywatna opinia.

By Rafał Kraik in Power Shell

SQL: Optymalizacja pracy z kolumnami typu XML – indeksy XML

2017-01-28

Już od wersji SQL 2005 można w tabelach przechowywać dane w kolumnach o typie XML. Dane tam umieszczone mogą być krótkim fragmentem XML, ale równie dobrze może się tam znajdować obszerny dokument sięgający rozmiarem do 2 GB. To sporo! I co tu zrobić jeśli użytkownik chce wyświetlić tylko te rekordy które w polu XML mają okeśloną wartość? Bez dodatkowych indeksów trzebaby było po prostu przejrzeć wszystkie rekordy i dla każdego z nich oddzielnie analizować XML czy spełnia warunki czy nie. W przypadku dużych dokumentów będzie to ekstremalnie nieefektywne i dlatego właśnie wymyślono indeksy na kolumnach typu XML.

Istnieją dwa rodzaje indeksów XML:

  • PRIMARY
  • SECONDARY

PRIMARY indeks to miejsce w którym składowany jest XML w już przetworzonej postaci. Zauważ, że przechowywanie XML w kolumnie tabeli powoduje, że dane te są nadal podzielone na rekordy. Jeśli więc stworzysz zapytanie, które będzie miało pobrać tylko niektóre rekordy, spełniające określone warunki, to trzeba by było przetwarzać wszystkie dane z wszystkich rekordów, a tego chcemy uniknąć. Dlatego indeks PRIMARY to właśnie miejsce, którym składowany jest sparsowany i przetworzony XML. XML jest już tutaj podzielony na tagi (znaczniki), wartości wyrażone w elementach i atrybutach, ścieżki opisujące jak te wartości były zagnieżdżone w XML. Jeśli pewne pozycje tego PRIMARY indeksu zostaną w jakiś sposób odnalezione (a o tym już za chwilę), to w indeksie PRIMARY znajdzie się klucz podstawowy do podstawowej tabeli, czyli już do właściwego szukanego rekordu. Aby zacząć tworzyć kolejne indeksy SECONDARY musi najpierw istnieć indeks PRIMARY a tabela musi posiadać klucz podstawowy. Mając indeks PRIMARY można już lokalizować obiekty odpowiadające np. następującym wyrażeniom:

  • //ContactRecord/PhoneNumber
  • /Book/*/Title

Czytaj dalej »

By Rafał Kraik in SQL